चिसिएको छ मुटु
मक्किएको छ भरोसाको धुरी खाँबाे
बाँझिँदै गएका छन् मनका गराहरू
हेरेर
तिम्रो ढोँगी शासन !
कैयन बाजी
उठेका हुन् बलिदानका ज्वारहरू
अन्ध शासनको पिञ्जरा तोड्न
केहीले पाप बगाए
केहीले असत् निमोठे
र केही
मरुभूमिमा
मिराजजस्तै भ्रमित बने
र
सकिए आफैँ !
आजकल
दुधको दुध र पानीको पानी
छुट्याउन सक्दैन रजहाँस
कैद भएको छ अदालतमा उसको सामर्थ्य
र त
जेल तोडेर ताण्डव नाचिरहेको छ
अपराध
खुला आकाशमा !
दलालीमा गुज्रिरहेको छ समय
बुझ्दैन समर्पणको भाषा
टाढा, धेरै टाढा
छोडेर आमाको काख
जान बाध्य छन् जुनकिरीहरू
समृद्धिको पिलपिलाउँदो उज्यालो पनि आफैँसँग लिएर !
आँसु जमेर आँखामा
पहाड बनिरहेको छ निराशाको
देश बोक्ने काँधहरू
ढलिरहेको दृश्यले !
खोक्रो आवरण ओढेर
सत्तामा बसिरहेको छ
एक
फूल प्लास्टिकको
र
काढिरहेको छ उछितो
सौन्दर्यवान सुवासित फूलबारीको !
रेटिरहेका छन् सामन्तहरूले
कुर्सीमा बसी
देशको घाँटी
काटेर ऊर्जावान् नादहरूका तार
चुँडाउँदै छ
अन्यायले कर्मठताको सास !
दुखिरहेको छ मधेश
खुम्चिएको छ पहाड
सुँक्क सुँक्क गरिरहेको छ हिमाल
फुल्न छाडेका छन्
निष्ठाका फूलहरू
किनकि
यो देशको सुशासन
कोमामा गएको छ !
