सम्पादकीय : व्यापार घाटाको डरलाग्दो तस्बिर - Naya Patrika
eNaya Patrika
  • ePaper
logo
Advertisment
SKIP THIS

सम्पादकीय : व्यापार घाटाको डरलाग्दो तस्बिर

नेपालको वैदेशिक व्यापारको अवस्था निकै जोखिमपूर्ण हुँदै गएको छ । यस वर्षको नौ महिनासम्मको व्यापारको तथ्यांकले देशले धान्नै नसक्ने गरी व्यापार घाटा बढ्दै गएको देखाउँछ । साउनदेखि चैतसम्मका नौ महिनामा देशले कुल निर्यात ५९ अर्ब ७३ करोडको छ भने आयात मात्र ८ खर्ब ७४ अर्बकोे छ । अर्थात् वैदेशिक व्यापारमा मात्रै नेपालले ८ खर्बभन्दा बढी घाटा व्यहोरेको छ ।

यो चित्र आफैँमा अर्थतन्त्रको स्वस्थ सूचकांकका दृष्टिले गम्भीर अवस्थाको संकेत हो । तर, नेपालको व्यापारको प्रवृत्तिका दृष्टिले यो नौलो भने होइन । लामो समयदेखि नेपाल मेसिनरी, पेट्रोलियम पदार्थ, यातायातका साधन, खाद्यान्न, शृंगारका सामान, लत्ताकपडा आदिमा परनिर्भर रहँदै आएको छ ।

नेपाल अहिले कार्पेट र गार्मेन्ट्स तथा अलैँची, अदुवा जस्ता केही परम्परागत उत्पादन र केही सीमित औद्योगिक उत्पादन निर्यातमा खुम्चिएको छ । नेपालको सबैभन्दा बढी व्यापार हुने भारतसँग मात्रै कुल व्यापार घाटाको ६५ प्रतिशित पुगेको छ ।

भारतले विभिन्न बहानामा गर्ने गैरभन्सार अवरोध यो व्यापार घाटाका लागि केही हदसम्म जिम्मेवार भए पनि मूल पक्ष भने नेपालले अहिलेसम्म पनि निर्यातमूलक तुलनात्मक लाभका वस्तुको उत्पादन नै बढाउन नसकेका कारण यस्तो घाटा हुन पुगेको हो । यसका प्रस्ट दुई कारण छन् ।

पहिलो कारण, विश्व पुँजीवादी बजारको सेपमा परेर नेपालले उत्पादनमुखी गतिशील पुँजीवादी बाटो होइन, कमिसनमा बाँच्ने व्यापारमुखी पुँजीवादको बाटो अवलम्बन गर्नु हो । यसलाई राजनीतिक अर्थशास्त्रको भाषामा दलाल पुँजीले राष्ट्रिय पुँजी विकास हुन नदिने चरित्र ग्रहण गर्छ भनिन्छ । नेपालमा पनि भारतीय पुँजी र पछिल्लो समयमा चिनियाँ पुँजीले सेपमा पार्दै लगेको छ ।

जति धेरै स्वतन्त्र व्यापार भयो, त्यति धेरै ठूलो परिमाणमा उत्पादन गर्न सक्ने फर्मसामु साना उत्पादक सिमान्तीकरणमा पर्छन् । अर्को, पुँजीवादको विकासको असमान चरित्रका कारणले पनि नेपालले विश्व पुँजीवादी बजारमा प्रतिस्पर्धात्मक क्षमता विकास गर्न सकेको छैन ।

सामान्य पुँजीवादी विकासको नियमले उद्योग र सहरी उत्पादन प्रणालीले परम्परागत क्षेत्र अर्थात् कृषि क्षेत्रबाट श्रमशक्ति खिचेर अर्थतन्त्रमा संरचनागत परिवर्तनको बाटो खोल्छ भन्ने मानिन्छ । तर, हामीकहाँ भने सहर या पुँजीवादी उत्पादन क्षेत्रको स्वतन्त्र र औद्योगिक विकास हुन नसकेकाले हाम्रो कृषिको अतिरिक्त श्रम सबै खिचिएर विश्व पुँजीवादका नवोदित सहरमा पुगेको छ ।

 

जुन दिन अरूकै कारण हाम्रो श्रमशक्ति वैदेशिक रोजगारमा जान पाउँदैन, त्यही दिन हाम्रो अर्थतन्त्र गर्ल्यामगुर्लुम ढल्ने खतरा छ

 

त्यसले कमाएर ल्याउने पैसा अर्थतन्त्रमा वितरण हुँदा एउटा भुइँफुट्टा बुर्जुवावर्ग तयार भएको छ । पैसा कमाएर ल्याउनेको परिवार पनि आयातीत वस्तुमा निर्भर हुने भुइँफुट्टा वर्ग पनि उच्च मूल्यको आयातित उपभोग्य वस्तुमा निर्भर हुने क्रम बढेसँगै आयात आकासिएको छ ।

अर्कातिर निर्यातका लागि हाम्रो प्रतिस्पर्धात्मक क्षमतामाथि पनि यही बाह्य दलाल पुँजीको दबाब थोपरिएको छ । कतिसम्म भने भारतको अर्थतन्त्रमा किसान र कृषिवस्तुले पाउने सहुलियत पनि हाम्रा किसानले पाउन नसक्दा खुला र सहज रूपमा सस्तो मालका रूपमा आयात हुने भारतीय कृषि उपजका तुलनामा नेपाली कृषि उपजको लागत बजार मूल्यभन्दा बढी पर्न जाँदा उत्पादन घट्दै जाने अवस्था आएको छ ।

हामीले आफ्नै कुन वस्तुको उत्पादन बढाउँदा विश्व बजारमा सहज प्रतिस्पर्धा गरेर निर्यात बढाउन सकिन्छ भन्नेतर्फ ठोस योजना बनाउन सकेनौँ । यी कारण निवारण नहुँदासम्म व्यापार घाटा घट्ने होइन, बढ्दै जाने निश्चित छ ।

विप्रेषणले चालू खाता घाटा त पूर्ति गर्दै जाला, जुन दिन अरूकै कारण हाम्रो श्रमशक्ति वैदेशिक रोजगारमा जान पाउँदैन, त्यही दिन हाम्रो अर्थतन्त्र गल्र्यामगुर्लुम ढल्ने खतरा छ ।

तपाईको प्रतिक्रिया